روح عصیانگرآ آلبر کام.، ترجمه مهستی بحرینی

روح عصیان در آن روند تفکری شکل می گیرد که در ابتدای نقطه ی پیدایش خویش،پوچی ظاهری این جهان را پذیرفته باشد.تجربه ی پوچی جهان مایه ی رنج فرد است.اما با آغاز یک جنبش عصیان وار،آن رنج تجربه ی همه ی افراد می شود.
بنابراین نخستین گام برای ذهنیتی که اسیر بیگانگی و غرابت شده،درک این مطلب است که این احساس بیگانگی میان همه ی آدمیان مشترک است و نوع بشر از جدایی میان خویش و جهانش رنج می برد.شوربختی یک انسان شوربختی نوع بشر می شود.
عصیان بنیادی است مشترک که هر انسانی نخستین ارزش های خود را بر آن بنا می نهد.بنابراین(مشابه جمله ی مشهور دکارت در باب تفکر که: می اندیشم پس وجود دارم) میتوانیم در مقوله ی عصیان چنین بگوییم که: "من عصیان می کنم؛پس ما وجود داریم"